Açık kamyonetin üzerinde bir dizi ufak karpuzu sıralamış, bir yanda yaşın getirdiği çocukluk diğer yanda esnaflığın yükü omuzlarında 12 yaşlarında güneşten esmerleşen teni, ayaklarında terliği ve yüzünde kaybolmayan gülümseyişi ile sabahtan kestiği bekleye bekleye kararan karpuzun üzerinden dilimleyerek adeta parlatmaya çalışıyordu.
Diğer yandan da gelen geçen onun iştahlı halini görsün diye dilimleri kesip kesip şapur şupur götürmekteydi.
İzlemeye başlayalı 15 dakika olmuştu ki ilk müşterisine denk geldim.
Sevinçle, hevesle karpuzlara vuruyor sanırsın elinde tokmak uygun sesi bulmak için adeta kendini paralıyordu. Ramazan davulcusu misali aradığı ritmi bulunca hazineyi kefeye güzelce yerleştirip tarttı. Süratli poşetleme sonrasında uzatılan parayı özenle düzelterek cebine koydu.
Satış yapmanın mutluluğu ve artan özgüven duygusuyla sergi arabasının yanından geçenlere laf atmadan duramıyordu.
Müşterinin gözlerinin içine öylesine güzel bakarak gülümsüyordu ki, adeta bu sevimli çocuktan alalım diyorlardı.
Bir ara aracın ön kabininde bir hareket belirdi.
İçinde patronu veya babası olsa gerek emekçi çalıştırmanın hazzı içerisinde cep telefonunun ekranında vakit öldürüyordu.
Eee ne de olsa işçi çalıştırıyordu.
Minik tezgahtar, can sıkıntısından olsa gerek zaman zaman karpuzların saplarını burkuyor bazen de parmaklarıyla darbuka çalarcasına geziniyordu.
Çocuk olmak
İşçi olmak
Alınteri dökmek
Motive olmak
Güzel duygulardı
İlkokul bitmiş, yıl 1980 aylardan Haziran tatilde aylak aylak gezmeyelim diye işçi olmuştum.
İşyeri disiplini
Sorumluluk
Sabır
Görev yetki yetilerini kazanmam için omuzlarıma yüklemişlerdi.
Çocuk işçi yaftasını hâlâ taşırım bu yükü
İşçiyim, işçi geldik işçi göçeceğiz.
Soranlara cevabım,
Önce Rabbimin işçisiyim, sonra ...
Mete Önder